يادداشت های زير زمينی

 نمی دانی چه کنی؟کتاب میخوانی. فیلمی میبینی و سعی میکنی در دنیایی که ساخته اند غرق شوی...حوصله نداری ...حوصله این ادم هایی که هر کدام با بوسه هایشان بر گونه های سردت ارزوی طناب داری بر گردنت دارند. حوصله نداری حرف بزنی. حوصله شنیدن هم نداری

دلت را به چی خوش کردی؟ به ادمی با دست های گرم و مردانه؟ به کسی که هست و می دانی نیست.به عطر سرنوشت در میان مو های باد .... هان ... به کدامش....

 قاتل شدی... میکشی شان... و تندیس وار بر اجسادشان می ایستی.... لحظه هات را میگویم همین دقیقه دقیقه های این زندگی تکراری را. زن......د....گی...

چقدر غریبه ام با این کلمه.حوصله اش را ندارم. خسته شدم از تکرار ش. دروغ دروغ همه چیز من تو ، عشقی که داریم به این کره خاکی با این نیروی جاذبه لعنتی که همه مان را محکم به خودش چسبانده و حتی برای لحظه ای اجازه رهایی نمی دهد. 

"حالم خوب است"؟

چقدر این دروغ را هر روز به هزاران نفر تکرار کردم

"از نظر من......"

کدام من.... مگر منی هست.....وجود دارم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بی خیالمثل همیشه زندگی باید کرد و تحمل......یادت باشد که تو جسارت مردن هم نداری. نمی توانی خودت را گول نزن.

پس زندگی باید کرد و تحمل...............

گاهی شعری میخوانی تا نفسی تازه کنی... تا کمی غرق شوی در دنیایی که نباشی.اما گاهی پشت کلمه به کلمه اش خودت را مییابی و نمی توانی غرق شوی و باید بایستی و غرق شدن دیگری در دنیایی مثل خودت تماشا کنی.شیما تیمار..... شاعری که الان در میانمان نیست اما شعرش هنوز ماندگار و دنیایش هنوز جاودان.عصر یکشنبه بود. مثل همیشه دور هم جمع شده بودیم تا بعد از هفته ای از زندگی برای چند ساعتی جدا شویم و در دنیای شعر غوطه ور شویم.تا اینکه دوست عزیزی شروع به خواندن شعری کرد که مرا از درون برانگیزاند و ظاهرم را فرو داد. شعر و شعر هایی که هر کدام حس و دنیایی پشتشان بود و نمیتوانستی تراژدی کلماتش را نادیده بگیری.....این شعر را امروز در این یادداشت میگذارم به یاد شیما تیمار و ان عصر یکشنبه که مرا در خود فرو داد. 

خانم !شما را کجا دیده ام ؟

چقدر شبیه نقطه ای هستید که گیر کرده                                                   آخر این جمله

یا سه نقطه ی یک شعرناتمام 

 آقا !این کودکی که دستش در دست شماست

 کمی شبیه جنین مرده ی من نیست  ؟

 یکی بگوید اگر در طول این خیابان

 راه بروم و انگشتانم را به پوست فلزی ماشین ها بکشم

چه رنگ می شود ؟

  راستی شما هم

 در چهره ی پاسبان جوان سردرگمی را می بینید ؟ 

 به آن زنی که راه می رود با زنبیل رنگینش

بگویید :روی اجاق خانه ی من

تنها شعرهای خط خورده می سوزند

به آن زنی که اندامش حکایت می کند

 از دو نبض می گویم خانم !

من معتاد به قرص های اعصابم

به افتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود
به ابر ها که فکر های طویلم بودند و

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من
از فصل های خشک گذر می کردند
و به مادرم که در اینه زندگی میکرد و شکل پیری من بود
 
 
می ایم
و استانه پر از عشق میشود
و من در استانه به انها که دوست میدارند
 و دختری که هنوز انجا
در استانه ی پر عشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد...

 میدانی چقدر دلم هوای زیر زمینی نوشتن کرده بود....
باورم نمیشد که بتوانم دوباره از نو بنویسم.....
بتوانم دوباره خودم باشم در شرق بنفشه.....و از زیرزمینی هام بنویسم........
دلم هوای نوشتن داشت ...حالش هیچ خوب نبود.... اما حالا .......

به افتاب سلامی دوباره خواهم کرد....

سلام.

اینجا همه چیز خوب است . ولی من دلم گرفته است .دلم گرفته است و میدانم چراغ های رابطه خاموشند.دلم مهمانی گنجشکان می خواهد و کسی نیست....

دلم گرفته است .....

تمام روز در اینه گریه کردم

بهار پنجره ام را به وهم سبز درختان سپرده  بود

تنم به پیله  تنهائیم نمی گنجید....نمی گنجید...

گفتم دیگر از غم نمی نویسم . اما این غم نیست دلتنگی های ادمیست. نمیتوانم همانطور که هر روز به همه ی صداها و نگاه ها لبخند می زنم .جلوی اینه ی نوشتهایم هم باستم و ان لبخند مسخره را بر لب داشته باشم ...

من دروغ گویی خوبی ام .....روزی صد بار این دروغ مسخره را در جواب حالت چطور است میدهم....؛خوبم؛  خوبم ...خوبم.....اما....

شما چطور؟حال شما چطور است؟...

تا به کی باید رفت از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما ان دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از دیاری به دیاری دیگر ......

می دونم خسته شدید بس که از رفتن نوشتم .بس که از غم نوشتم

اما باور کن سخته .جدایی از این همه خاطره سخته .چطور میتونم صبح از خواب بلند شم و مرضیه و ریحانه رو نبینم .چطور میتونم شوخی ها و خنده های دروغی  ابوالفضل کبیری رو از یاد ببرم. چطور می تونم ظهر ها تو کانون نرم . با بچه ها نباشم. تریا نرم و.....

میدونم نمیتونم...

اما هنوز کسی نیست که دلداریم بده پس خودم باز مثل همیشه خودمو دلداری میدم و میگم:

این نیز میگذرد  چون میگذرد غمی نیست.....

از کسی نمی پرسند چه هنگام می تواند خداحافظ بگوید

از عادات انسانیش نمیپرسند.....

ناگاه باید با ان روبرو شود و بپذیرد.....وداع را......درد مرگ را.....رفتن را...

از منم کسی نپرسید که دلم میخواد برم یا نه .کسی نپرسید که دلم می خواد از اینجا برم یا نه

کسی نپرسید که ایا میتونم از این همه خاطره های خوب و بد دل بکنم یا نه

از این همه ادما.. دوستا...

نه رفتن همیشه سخت بوده . حتی از فکرشم دیونه میشم .. اما این رسم همیشه بوده

و همیشه ادما باید برن و دل بکنن.

دارم سعی خودمو میکنم ولی..

پشت سر گذاشتن خاطره ها

همه ی عشقا و دل بستگی ها

خیلی سخته

ولی چاره ندارم

جاده فریاد میزنه بیاااااااااا......................................

دلم برای نوشتن تنگ شده.دلم لک زده برای یه جای ساکت و خلوت که بنشینم و بنویسم و بخوانم.

گاهی از این همه هیاهو دلم میگیرد .گاهی از قیافه ی ادم ها حالم بهم میخورد از صدایشان که فقط حرف میزنند حرف حرف حرف...

شاملو میخوانم و خودم را دلداری میدهم که اری شاید

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

ومن ان روز را

انتظار می کشم

 حتی روزی که دیگر نباشم

اما ....

        ..هنوز .. دلم.. گرفته...

نویسنده : سارا ابراهیمی در ساعت ۳:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٢/۱۱
نظرات ديگران      لینک دائم      افزودن به دلیشس

مسجد... من... کجاست...

نویسنده : سارا ابراهیمی در ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱/۱٢
نظرات ديگران      لینک دائم      افزودن به دلیشس

نویسنده : سارا ابراهیمی در ساعت ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٢/٢٩
نظرات ديگران      لینک دائم      افزودن به دلیشس

بردگی يا زندگی

 دخترک خنده کنان گفت که چیست

راز این حلقه زر

راز این حلقه که انگشت مرا لین چنین تنگ گرفتست به بر

مرد حیران شد و گفت:

"حلقه خوشبختی ست

حلقه زندگیست"

همه گفتند مبارک باشد

دخترک گفت دریغا که مرا باز در معنی ان شک باشد....

سالها رفت وشبی

 زنی افسرده نظر کرد بر ان حلقه زر

دید در چهره ی رخشنده ی او

سالهایی که به امید وفای شوهر به هدر رفته هدر

زن پریشان شد و نالید

 که وای

این حلقه که در چهره ی او ا

این همه تابش و رخشندگی است

حلقه ی بردگی و بندگی است